زندگی نامه معمار ژاپنی فومیهیکو ماکی و آثارش ,

۱۳۹۶/۲/۱۹ سه شنبه
(0)
(0)
زندگی نامه معمار ژاپنی فومیهیکو ماکی و آثارش
زندگی نامه معمار ژاپنی فومیهیکو ماکی و آثارش
فمیهیکو ماکی برنده جایزه پریتزکر و شصت و هفتمین مدال طلای بنیاد اِی آی اِی (متولد ششم سپتامبر 1928) یکی از برجسته ترین معماران معاصر ژاپن به حساب می آید؛ او سبک بی همتای مدرنیست را به شکلی در طراحی هایش به عینیت می رساند که اصلیت ژاپنی اش را بازتاب دهد . توشیکو موری توانایی ماکی برای خلق " اتمسفرهای غیر قابل توصیف " را ستایش می کند که از نگاه او مجموعه ساده ای از گونه های متفاوت آهن،بتن و شیشه را به کار می گیرد . در واقع، همین وحدت پایدار و پذیرش متد های جدید ساخت در غالب زبان طراحی است که در کنار تلاش شخصی اش به خلق "چشم اندازهای فراموش نشدنی" می انجامد .

ماکی، متولد توکیو در سال 1928، مدرک لیسانس معماری اش را در سال 1952 از دانشگاه توکیو دریافت کرد و ابتدا به مدت یک سال در آکادمی هنر کرنبراک واقع در تپه های بلومفیلد به تحصیل معماری پرداخت و سپس زیر نظر مدرنیست برجسته ژاپنی، کنزو تانگه شروع به کار کرد . او بعد از کامل کردن درجه استادی معماری اش در مدرسه طراحی هاروارد، در دفتر طراحی اسکیدمو، اونینگز و مریل و در ادامه در دفتر طراحی سِرت جکسون و همکاران مشغول کار آموزی شد . بعد از تدریس در دانشگاه واشنگتن در سنت لوییس، همان جایی که او اولین قرارد طراحی مستقل خودش را برای طراحی عمارت استِینبرگ (یک مرکز هنری) واقع در پردیس دانشگاه دریافت کرد و بعد از آن هم به گروه استادان در هاروارد پیوست .

در سال 1960، ماکی، به عنوان یکی از اعضای متابولیست ژاپن به دوستانش، کیشو کوروکاوا و کیانوری کیکو تاکه پیوست؛ با اینکه، آثار او در این جنبش در مقایسه با ارمان گرایی ماجراجویانه دوستانش، رویکرد "زمینی " تری را ارائه کرده بود ولی همواره در ارتباط با این جنبش به حساب می آید . ماکی در سال 1965 به منظور بازگشایی دفتر طراحی خودش، ماکی و همکاران، به ژاپن، توکیو بازگشت و شروع به طراحی پروژه های بسیار برجسته ای همچون نمایشگاه ماکوهاری (توکیو)، ساختمان اسپیرال (توکیو) و مرکز هنرهای یِربا بوِنا (سن فرانسیسکو) کرد .
فومی­هیکو ماکی و آراتا ایسوزاکی از معدود شاگردان زنده و کماکان مشغول به کار پدرمعماری معاصر ژاپن کنزوتانگه هستند. در این میان ماکی دغدغه اصلی­اش در طراحی همواره انسان بوده است. وی حتی در اوج جریان متابولیسم ژاپن در دهه 60 میلادی که اغلب معماران ژاپنی و سایر شاگردان تانگه بدنبال طراحی­های با مقیاس عظیم برای شهرهای پساصنعتی بودند وی  با ایده فرم ­های گروهی اش کماکان بر طراحی انسان محور تاکید می­کرد. اغلب کارفرمایان ماکی با وی رفاقت بلندمدتی پس اتمام پروژه هایش دارند. ماکی  اولین معمار ژاپنی است که به غرب سفر کرد و در آنجا آموخت اما در نسبت خود و مدرنیته مانند معماران قبل از خودش که در دفتر لوکوربوزیه کار می­کردند، معماری غرب را به ژاپن وارد نکرد. برای وی مدرنیته تلاشی برای یافتن خود انسان بود. یکی از نقل قول­هایی که به کرات از وی شنیده شده است از ادیب مکزیکی برنده جایزه نوبل اقای اکتاویو پاز است که می­گوید:
’ مدرنیته جلوه فردیت انسان است آنگونه که در حال خواهند زیست. بنابراین هزاران مدرنیته برای هر هزار نفر وجود دارد‘
اگر چه ظاهر این بیان به فردیت انسانی در مدرنیته اشاره دارد ولی در واقع این بیانیه ای بر ضد جریان بین المللی کردن معماری بود. در دل این سخن مساله اصلی برای یک معمار را یافتن بستری برای سکونت خود جمعی یعنی آن چیزی که همواره  دغدغه ماکی بوده است جای دارد. ماکی در مصاحبه ای با رولان هگن برگ می­گوید ’آنچه مرا همواره برای معماری برانگیخته است این است که می خواستم اندکی خوبی به کارفرمایانم، به مردم و به جامعه بیافزایم. انسانها در تمام سنین و در تمام مکانها از این جهت شبیه بهم هستند که چیزهای خوب را دوست دارند و از چیزهای بد گریزانند.‘
بالاخره یکی دیگر از اهداف دشوارم در گفتگویی مستقیم با این پیشانی مهم  معماری و شهرسازی ژاپن و ای بسا جهان محقق شد. گفتگو با ماکی از آن جهت مهم بود که وی برای بسیاری از ژاپنی ها الگوی یک معمار موفق ملی و فراملی بود... معماری که گذشته معماری ژاپن با هوشمندی به معماری معاصری هویت مند ارتقا بخشید... وی اگر چه در بحر مدرنیته نیز مستغرق شد اما چون شیوه آشنا کردن اموخت آب از تن بریخت و به حواشی آن آلوده نشد


برای وی معماری مدرن همچون یک زبان در خدمت بیان ژاپنی از فضا درآمد... شاید یکی از ویژگی مهم دیگر وی نیز گشتن و اموختن از معماری جهان و خصوصا معماری خاور میانه و دریای مدیترانه بود و البته ایران...

موزه هنر میلدرد لین کمپر از آثار اوست.
موزه هنر میلدرد لین کمپراز موزه‌های مشهور شهر سنت لوئیس است. موزه متعلق به دانشگاه واشنگتن در سنت لوئیس قرار دارد.
این موزه که در 1881 میلادی افتتاح گردید توسط معمار بزرگ ژاپنی فومیهیکو ماکی در سال 2004 بازطراحی گردید و گسترش یافت.
جلال آل احمد در خاطرات خود این موزه را اینگونه توصیف می‌کند:
«در اشتنبرگ هال [اسم سابق این موزه] مقدار زیادی کارهای آمریکایی‌های مدرن هست... و مقدار زیادی کار از Max Beckman، آلمانی از هیتلر فرار کرده و اکسپرسیونیست بود. بعد، کلکسیون بزرگی، در زیر زمین، از کارهای دستی و توتم‌های اقیانوسیه و گینه جدید... والخ، که کامل‌ترین بود از آنچه دیده‌ام. و بعد اینکه عمارت این اشتنبرگ هال [Steinberg Hall]، خودش جالب تر بود تا کارهایی که از اینور و آنور در آن جمع کرده بودند (غیر از مجموعه کارهای اقیانوسیه)، و عبارت بود از یک تابوت مومیایی، یک دکل آهنی از کالدر، یک مجسمه از رودن، و تابلوهایی از پیکاسو... والخ. عمارت موزه یکی از آن عمارت‌ها بود که مخصوص موزه ساخته‌اند و جمع جور است و خودمانی است و نجیب است و بوی مردار و مرده نمی‌دهد... والخ.
 آثار فومیهیکو ماکی
ساختمان اسپیرال
نظرات کاربران
*نام و نام خانوادگی
* پست الکترونیک
* متن پیام

بستن
*نام و نام خانوادگی
* پست الکترونیک
* متن پیام

0 نظر
طراحی شده توسط شرکت طراحی سایت و سایت ساز آنلاین یوتاب - فروشگاه ساز اینترنتیطراحی شده توسط شرکت طراحی سایت و سایت ساز آنلاین یوتاب - فروشگاه ساز اینترنتی